ภาษาท่านาฏศิลป์ เป็นการนำท่าทางต่างๆ และสีหน้าที่มีอยู่ตามธรรมชาติ เช่น คำพูด กริยาอาการ อารมณ์ ความรู้สึก มาปฏิบัติเป็นท่าทางนาฏศิลป์ไทยที่มีความหมายแทนคำพูด ให้สอดคล้องกับจังหวะเพลงและการขับร้องและถูกต้องตามแบบแผนเพื่อให้สื่อความหมายได้โดยตรง ซึ่งจะทำให้ผู้ชมเข้าใจ
การแสดงรำวงมาตรฐาน เพลงชาวไทย ลักษณะท่ารำ ใช้ท่ารำ “ชักแป้งผัดหน้า” ประดิษฐ์ท่ารำ แต่งคำร้องและทำนอง โดยผู้เชี่ยวชาญทางด้านนาฏศิลป์และดนตรีไทย วิทยาลัยนาฏศิลป์ กรมศิลปากร
ตัวชี้วัด
- ศ 3.1 ม.1/2 ใช้นาฏยศัพท์หรือศัพท์ทางการละครในการแสดง
ม.1/3 แสดงนาฏศิลป์และละครในรูปแบบง่าย ๆ
ม.1/4 ใช้ทักษะการทำงานเป็นกลุ่มในกระบวนการผลิตการแสดง
จุดประสงค์
1 ด้านความรู้ ความเข้าใจ (K)
- วิเคราะห์ อธิบายประเภทของภาษาท่าและหลักการตีบท
- อธิบายลักษณะท่ารำของเพลงชาวไทย
2 ด้านทักษะ/กระบวนการ (P)
- ฝึกฝนและปฏิบัติภาษาท่านาฏศิลป์และ การแสดงรำวงมาตรฐานเพลงชาวไทย
3 ด้านคุณลักษณะ เจตคติ ค่านิยม (A) (ของแต่ละวิชา)
- มีความตั้งใจในการเรียนรู้สามารถปฏิบัติภาษาท่าการตีบทได้อย่างมั่นใจ มีความรักในความเป็นไทยและนำไปประยุกต์ใช้ในการประกอบอาชีพในอนาคต
- เห็นคุณค่าของการแสดงนาฏศิลป์ไทยซึ่งเป็นวัฒนธรรมอันดีงามของไทย
- ผลงานใบงานที่ 10 เรื่อง ภาษท่านาฏศิลป์
- ผลงานใบงานที่ 11 เรื่อง รำวงมาตรฐานเพลงชาวไทย
- แบบประเมิน
สื่อประกอบการสอน เรื่อง ภาษาท่านาฏศิลป์ (2) และฝึกปฏิบัติท่ารำวงมาตรฐานเพลงชาวไทย
ใบงานประกอบการสอน เรื่อง ภาษาท่านาฏศิลป์ (2) และฝึกปฏิบัติท่ารำวงมาตรฐานเพลงชาวไทย
ใบงานประกอบการสอน เรื่อง ภาษาท่านาฏศิลป์ (2) และฝึกปฏิบัติท่ารำวงมาตรฐานเพลงชาวไทย
ใบความรู้ประกอบการสอน เรื่อง ภาษาท่านาฏศิลป์ (2) และฝึกปฏิบัติท่ารำวงมาตรฐานเพลงชาวไทย 
เข้าสู่ระบบ