[เสียงดนตรี]
[เสียงแมว]
(ปู่ศร) เป็นอะไรเหรอแก่นแก้ว
ตกใจอะไรมา
(เมฆ) ปู่ครับ ช่วยด้วย
(ตะวัน) เมฆ จะหนีไปไหน
กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ
ตะวันดุเหมือนยักษ์เลย
คิดว่าจะรอดอย่างนั้นเหรอ
พอก่อนเด็ก ๆ ทะเลาะอะไรกันล่ะนี่
ก็เมฆน่ะสิคะ มาแย่งขนมตะวัน
พอตะวันไม่ยอม
ก็มาล้อตะวันกินจุเหมือนหมู
พอ ๆ ปู่แบ่งขนมให้เท่า ๆ กัน
นายเมฆก็อย่าไปแย่งเขาสิ
ไม่พอก็มาบอกปู่
ไม่ใช่ทะเลาะกันอย่างนี้ เข้าใจไหม
- ครับ - ค่ะ
[เสียงดนตรี]
ปู่เอากระดิ่งกับไม้มาทำอะไรครับ
เอามาตีเมฆแหงเลย
เอามาห้ามทัพพวกเราน่ะสิ
ปู่จะตั้งกระดิ่งเอาไว้ตรงนี้นะ
เวลาใครมีปัญหาก็มาลั่นกระดิ่ง
แล้วเดี๋ยวปู่จะมาดูแลเอง
เยี่ยมไปเลยค่ะคุณปู่
ตะวันคงได้มาลั่นกระดิ่งทั้งวันแน่
จริง ๆ แล้ว ปู่เอาแนวคิดนี้
มาจากพ่อขุนรามคำแหง
ท่านทรงแขวนกระดิ่งไว้หน้าประตูเมือง
เพื่อให้ประชาชนที่เดือดร้อน
มาลั่นกระดิ่งร้องทุกข์
ต่อพระมหากษัตริย์ได้โดยตรง
เรียกได้ว่าท่านปกครอง
ด้วยความห่วงใยประชาชน
ราวกับพ่อปกครองลูก
ท่านไม่เหนื่อยแย่เหรอครับ
เหนื่อยสิหลาน
แต่เพื่อประชาชน
ท่านได้สละทั้งแรงกายแรงใจ
เพื่อเราจะได้อยู่อย่างมีความสุข
ไม่ใช่แค่พ่อขุนรามคำแหงเท่านั้นนะ
พระมหากษัตริย์แต่ละรัชกาล
ก็ทรงดูแลห่วงใยประชาชนอย่างใกล้ชิด
ที่เราทุกคนต้องรักษาไว้
ซึ่งสถาบันพระมหากษัตริย์
ก็เพราะเหตุผลนี้แหละ
ปากกาขนนก
[เสียงร้อง]
[เสียงหัวเราะ]
นี่แน่ะ ๆ
[เสียงจาม]
[เสียงเอฟเฟกต์]
คราวหลังลองกับตัวเองบ้างสิ
เอาน่าแบบนี้ดีแล้ว
ทุกคนไปกันเลย
[เสียงดนตรี]
กลับมาที่กรุงสุโขทัยอีกแล้ว
(ป้าชาวบ้าน) ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย
- ช่วยจับโจรให้ที - ยังตามมาอีก
[เสียงร้อง] โจร ช่วยจับหน่อย
จะหนีไปไหน
พวกเอ็งมาช่วยข้าจับโจรหน่อย
แล้วตามข้ามา
เราจะไปไหนกันเหรอคะ
ข้าจะไปหาพ่อขุนรามคำแหง
จะให้ท่านลงโทษเจ้าโจรเสียให้เข็ดเลย
เมฆ เราจะได้ไปเห็น
วังของพ่อขุนรามคำแหงแล้ว
[เสียงดนตรี]
เมฆ ๆ นี่ไงละ
กระดิ่งที่พ่อขุนรามคำแหงตั้งเอาไว้
เวลาประชาชนจะมาร้องทุกข์
[เสียงกระดิ่ง]
[เสียงเปิดประตู]
(ทหาร) มีเรื่องอันใดรึ
ข้าโดนอ้ายโจรนี้ปล้น
ก็เลยจะมาให้พ่อขุนรามคำแหงช่วยลงโทษ
เอ็งมานี่ มา
ไป
จะได้เข้าไปในวังแล้ว
นี่ไม่ใช่ที่เล่นสำหรับเด็ก จงกลับไปเสีย
ไม่น่าส่งเสียงดังเลย
จะได้เข้าข้างในอยู่แล้วเชียว
[เสียงแมว]
กระพรวนแก่นแก้วส่งเสียงเตือนแล้ว
รีบไปกันเถอะ
[เสียงดนตรี]
หนูตะวันเป็นอะไรไปหลาน
[เสียงดนตรี]
ปู่ครับ ขนมที่เหลือปู่ให้ตะวันเถอะครับ
เมฆไม่กินแล้ว
คนเรามีขัดแย้งกันเป็นธรรมดา
แต่เราต้องรู้จักมีเมตตาให้อภัยกัน
อย่างที่พระมหากษัตริย์ไทย
ทรงอยากเห็นคนไทยรักกัน
อยู่กันอย่างสงบสุขนะหลาน
ครับ
คุณปู่คะ
เดี๋ยวนี้ ยังมีระฆังร้องทุกข์
กับพระมหากษัตริย์อยู่ไหมคะ
ไม่มีแล้วจ้ะ
แต่เรายังสามารถร้องทุกข์
ด้วยการยื่นถวายฎีกาต่อพระมหากษัตริย์ได้นะ
ในหลวงท่านจะช่วยเหรอครับ
ช่วยสิลูก อย่างทุกวันนี้
ในหลวงรัชกาลที่ 10
ก็ทรงรักษาและต่อยอด
โครงการพระราชดำริของรัชกาลที่ 9
ที่ประชาชนถวายฎีกามา
และทรงงานเพิ่มเติม
อีกนับ 100 โครงการ
[เสียงดนตรี]
[เสียงร้อง]
รู้แล้ว ๆ จบเกมส์นี้เมื่อไร
ก็ตั้งใจจะไปเขียนอยู่แล้วน่า
พระมหากษัตริย์ไทยให้ความช่วยเหลือ
ประชาชนที่เดือดร้อนเสมอ
ตั้งแต่สมัยสุโขทัย
ที่พ่อขุนรามคำแหงให้ลั่นกระดิ่งร้องทุกข์
จนถึงตอนนี้ปู่ศรบอกว่า
คนไทยก็ยังถวายฎีการ้องทุกข์
ต่อพระมหากษัตริย์ได้
[เสียงดนตรี]
นี่ ๆ ตะวัน
เราเอาอะไรไปขายในสมัยสุโขทัยกันดีกว่า
ดูสิ เขากำลังทำถ้วยชามอยู่ สวยจังเลย
(ชาย 1) พวกเอ็งคือลูกมือที่มาใหม่ใช่หรือไม่
รีบไปกวาดเศษดินเสีย
ไม่นะ ช็อกโกแลตของเมฆละลายหมดแล้ว
นี่นะเหรอแผนที่ว่า
เหลวเป๋วไม่เป็นท่า
นี่ ค่าแรง
นี่เป็นครั้งแรกเลยนะนี่
ที่เราทำงานหาเงินได้เอง